و از متفكّران بلامنازع عالم اسلاميست . علّت اشتهار خاندانش به « بكرى » انتساب آنست بابو بكر صدّيق « 1 » . اين خاندان از خاندانهاى دانش و ادب و خطابه و تذكير بوده است . جدّش جلال الدين حسين بن احمد خطيبى از بزرگان روزگار خود و استاد رضىّ الدين نيشابورى عالم و نويسنده و شاعر معروف قرن ششم و بزرگان ديگرى از خراسانست كه منكوحهء او « ملكهء جهان » از شاهزادگان خوارزمشاهى بود ؛ و پدرش سلطان العلما بهاء الدين محمّد معروف به « بهاء ولد » ( 543 - 628 ه ) چنان كه پيش ازين ديده‌ايم « 2 » از علما و خطباى بزرگ و متنفّذ و از كبار مشايخ صوفيه در اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجرى و از تربيت يافتگان نجم الدين كبرى بود و به تفصيلى كه در شرح حال او

--> از صفحهء پيش مقالاتى است كه در جشن هفتصدمين سال مولوى خوانده شده و بسيارى از آنها حاوى اطلاعات بسيار سودمند دربارهء مولوى است ؛ چاپ تهران 1337 شمسى ، تدوين و تنظيم از مرحوم على اكبر سليمى . * مكتوبات مولانا با مقدمهء احمد رمزى ، آنكارا 1937 ميلادى با مقدمهء مفصل و سودمند آن ؛ و همين مجموعه چاپ تهران با مقدمه و حواشى بكوشش يوسف جمشيدىپور و غلامحسين امين . * مثنوى چاپ كلالهء خاور ، تهران 1319 شمسى با مقدمهء مفصل در ذكر احوال و آثار مولوى . * كليات شمس يا ديوان كبير بكوشش مرحوم مغفور بديع الزمان فروزانفر كه از سال 1336 شمسى بوسيلهء دانشگاه تهران بطبع آن شروع كرده و در طى چند سال بپايان رسانيد . رحمه اللّه رحمة واسعة . * و مآخذ و مراجع متعدد ديگر . ( 1 ) - رجوع شود به مناقب العارفين چاپ انقره 1959 ج 1 ص 7 - 9 ( 2 ) - مجلد دوم از همين كتاب چاپ اول ص 1019 - 1022 ؛ و نيز رجوع كنيد به گنجينهء سخن از مؤلف چاپ اول 1348 شمسى ج 3 ص 247 - 253